ostatnia epoka
Równocześnie. Prawdopodobnie wydarzyły się pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, około 15 tys. lat temu, kiedy szelf pod Morzem Barentsa nie musiał już utrzymywać ciężaru ogromnych mas lodu. Jak wskazują sejsmiczne profile refleksyjne występujące obecnie hydraty gazów sięgają około 180 m w głąb dna morskiego. Już wzrost temperatury wody zaledwie o 1°C wystarczyłby, aby wyprowadzić je ze stanu stabilności. A ponieważ pola hydratów gazowych mają średnicę kilkudziesięciu kilometrów i w metrze sześciennym hydratu mieści się do 164 m3 wolnego gazu, to podczas rozpadu hydratu może nastąpić erupcja ogromnych ilości gazu z dna morskiego. Na razie hydrat jest trwały w zimie. Jednak w lecie, kiedy znajdująca się przy dnie woda ulega ogrzaniu o prawie 1°C, z hydratu wydobywają się duże ilości metanu. Silne wydzielanie się gazu może.