podczas badan
Osunięcia pojawiają się jednak oznaki obecności dynamicznych pól hydratów. Naukowcy badali te obszary latem 1998 roku, używając przeznaczonych do pracy na dużych głębokościach batyskafów Mir I i Mir II, które należały do wyczarterowanego rosyjskiego statku badawczego Akademik Mstisław Kiełdysz. Przy tej okazji badano także położony bardziej na północ wulkan błotny Hakon Mosby. Przypuszczano bowiem, że może on być zasilany przez rozpadający się hydrat. Wulkany błotne zamiast gorącej lawy wyrzucają zimny szlam. Tę rozciągającą się na 3 km i głęboką na 20 m, nieaktywną obecnie strukturę odkryto w roku 1995 podczas badań dna morskiego na głębokości 1250 m za pomocą sonaru w pobliżu miejsca wcześniejszego osunięcia. Wulkanowi temu nadano nazwę norweskiego statku biorącego udział w ekspedycji. Podczas badań tego obszaru stwierdzono.